Ya Rabbel Âlemiyn!

“Mescit” ve “câmi”ler, “tapınak”lara dönüştürülmüş; “ALLAH” adıyla tanıttığın Azîz ve Subhan varlığın ise “tanrı” olarak algılanır olmuş!..

Göktürk’lerin “göktanrı”lı din anlayışı, “Müslümanlık” olarak hemen hemen bütün insanlığa yayılmış!..

Mecâzlar hakikat sanılmış; Hakikat, mecazlarda aranır olmuş!..

İslâm’ın temel esasları, hakikatlarını yitirmiş insanların indinde; şekil ve kabuktan ibaret kalmış!..

“Namaz”ın, mü’minin “mi’râc”ı oluşu dillerde dolaşan bir hikâye hâline gelmiş...

“Ey İMAN EDENLER, İMAN EDİN <B> sırrıyla <ALLAH>a!” âyetindeki uyarın sanki Kurân’dan silinmiş; “mi’râc‘ın namaz olmasının” anlamı üzerinde hiç durulmaz olmuş!… Anlatılanlar yalnızca, elin-ayağın, kolun-bacağın nerede-nasıl durması gerektiği; ya da neyin nasıl giyileceği! Hiç sözedilmemekte, beynin neleri,nasıl düşünmesi gereğinden!.

“Hac”, çoğunluğa göre, taştan dört duvarı ziyaretle, Arafat tepesi civarında toplanıp tapınma; “Arabı zengin etme” faaliyeti! Medine ziyareti ise, sanki ölmüş bir büyükelçinin kabrini ziyaret! Ya, “hac” dönüşü için konulmuş asılsız, Kurân ‘a göre hiç geçerliliği olmayan kurallar! “Terazi tutmamak”, “saçının kılını göstermemek”; neredeyse diri diri tabuta sokacaklar hac dönüşü insanları!

“Oruç” mânâsını yitirmiş; sağlık ve zayıflama kürlerine dönüşmüş; yalnızca bedensel bir sorunla sınırlı kalıp; “Samediyyet” nurlarının bizlerde açığa çıkışı sırrı hiç hatırlanmaz olmuş!

“Zekât”ın anlamı değişmiş, hikmeti örtülmüş; vergi sanılmış; gerekçesi açıklanmadığı için, insanlar zekâtı, devletten vergi kaçırma uyanıklığı(!) kabul ederek, bir yana atmışlar… Başkalarının hakkını, hakkıyla ödememenin gelecekte kendilerini nasıl bir faturayla karşılaştıracağını düşünemez olmuşlar!

online okumak için tıklayın >>>